Ik heb zelden zo’n warm welkom gehad op mijn werk bij terugkomst van vakantie als onlangs. Van de bewoners van de Kastanje. De warme gevoelens deden mijn hart bijna smelten. Ik werd er zelfs een beetje emotioneel van. Ze raakten mij in mijn ziel.
Twee weken was ik niet op de Kastanje. Even met mijn moeder (86) en haar vriendin (96) in een huisje op een vakantiepark. In de buurt van Utrecht. Want op de woensdag moest ik wel ‘even’ naar mijn zorgopleiding bij Scillz in Zeist.
Het waren mooie dagen. Om te zien hoe moeder en vriendin genoten. Er bleek helemaal niet zoveel voor nodig. Een dag naar de dierentuin, genieten van het mooie weer en lekker eten. In de dierentuin toonde de vriendin volop belangstelling voor de vissen. Ze heeft thuis zelf ook een aquarium.
De tweede week was ik thuis. Dingen doen waar ik normaal niet aan toekom. Rustig en ontspannen. Het deed mij goed. Maar eerlijk gezegd vond ik het ook weer leuk om aan het werk te gaan. Miste de bewoners stiekem toch wel een beetje. En als je na je vakantie dan zo’n warm welkom krijgt, dan draai je je dienst fluitend.
Een bewoner vloog mij direct bij de deur al in de armen. Zei dat hij het leuk vond dat ik terug was. En was ook vol belangstelling wat ik allemaal had gedaan. En met wie ik weg was geweest. Wilde alles weten. Hij vond het leuk dat ik met mijn moeder op vakantie was geweest. Het was oprechte belangstelling. Geen beleefdheidsvragen en dan zelf het woord nemen. Ik werd er vrolijk van.
Een andere bewoner had tijdens mijn vakantie al meerdere malen gevraagd wanneer ik weer terug zou komen. Hij gaf mij bij terugkomst een flinke knuffel. We straalden allebei. Waren blij elkaar weer te zien.
De andere bewoners toonden op hun eigen manier hun gevoelens. Ik kreeg een high five, een box of gewoon een hand. Net zo mooi, even waardevol.
Bij het naar huis gaan vroegen de meeste bewoners wanneer ik weer zou komen. Ze konden het op het planbord zien, maar wilden het toch even zeker weten. Een van de bewoners moest ik beloven dat ik dit jaar niet meer op vakantie zou gaan. Dat kon ik toezeggen. De vakantiedagen zijn op.
Bekijk mijn andere verhalen in het Zorgblog
